Terwijl we donderdag 29 juli langzaam maar zeker het dorpje Franz Josef naderden, was de sneeuw niet meer alleen te ruiken, maar ook duidelijk te zien in de vorm van een indrukwekkende gletsjer. Helaas was het dorpje zelf iets minder dan indrukwekkend, daar het bestond uit niet veel meer dan een piepkleine supermarkt, 3 hostels, anderhalve bar en wat verdwaalde huisjes. De beslissing was dan ook snel gemaakt om de volgende dag een Full Day Glacier Hike te doen, waarbij we een heel stuk de enorm steile gletsjer op zouden klauteren. Maar aangezien ik bij aankomst in het hostel tot mijn grote verbazing zowaar Lana, Frankie en Desha tegenkwam, nog steeds vergezeld door het duo Elmo en Mozart, was het die avond eerst tijd om een van de anderhalve bar uit te proberen en eindelijk weer eens wat ouderwetse drinkspelletjes te spelen.

De volgende ochtend begaven Jenna, Natalie, Josh en ik ons in alle vroegte en zonder kater (drink met mate) richting het startpunt van onze glacier hike, waar we na de nodige instructies in onze sneeuw-hike kleding gehesen werden, waaronder natuurlijk de onmisbare spikes voor onder de schoenen. Na een korte rit met een schommelend busje werden we op ongeveer 2 kilometer van de voet van de glacier afgezet, middenin het veld waar de ijsmassa zich ooit begeven had. Nu was het niet meer dan een enorme grijze vlakte bezaaid met stenen en rotsen, omringd door de bergen waar de gletsjer zich een baan door geschraapt heeft.
Toen we de eerste passen richting het witte monster zetten, sloeg de paniek toch wel even toe. We waren begonnen aan een tocht die zo'n 7 uur zou duren en daarbij ook nog eens heel wat klimwerk zou bevatten en gezien mijn ervaring met mijn eigen fitheid en (gebrek aan) uithoudingsvermogen schoten er onvrijwillig beelden in mijn hoofd voorbij van helicopters die een ingestorte ik van het ijs moesten komen plukken. Maar al snel bleek dat ik niet alleen heel wat meer uithoudingsvermogen had vergaard dan verwacht in de afgelopen maanden in Nieuw-Zeeland, maar ook dat de kick van het klauteren over en door het ijs alle spierpijn al snel deed vergeten. Gedurende de dagvullende tocht die ons op 2/3de van de gletsjer bracht, kregen we de kans om door zo'n 7 steeds smaller wordende openingen in het ijs te kruipen, varierend van kloven waar je nog heel langzaam door heen kan lopen als je je adem goed inhoudt, tot gaten die zo smal waren dat alleen een horizontale glijbeweging nog kon helpen. Een geweldige ervaring om je letterlijk middenin het helderblauwe ijs te begeven, of omringt te zijn met metershoge ijswanden.

Na de slopende tocht en de drinkspelletjes na afloop waren we zaterdag op z'n zachtst gezegd een beetje lui. Gelukkig besloot het die dag eindelijk eens op een goed moment te regenen, waardoor we ons al helemaal niet meer schuldig voelden dat we besloten hadden ons de hele dag in de tv lounge op te sluiten. De zondag daarentegen begon al meteen een stuk interessanter met een flinke stroomuitval, waardoor de paar lichtjes die dit durpie voorheen nog wist uit te stralen nu ook verdwenen waren en een pikzwart uitzicht achterlieten. Om het allemaal nog wat dramatischer te maken, kwam de regen met bakken naar beneden, terwijl wij ons probeerden klaar te maken voor de bustocht van die dag. Helaas was het in de bus niet veel droger dan buiten, want de regen liep dwars door de vele gaten in het oeroude koekblik heen. Alsof dat nog niet genoeg was, gooide de weersomstandigheden ook ons bezoekje aan Lake Matheson in het water, die op een mooie dag een perfecte spiegel vormen voor de op de achtergrond gelegen Mt. Cook en daardoor op vele postcards te zien is.
Terwijl het enkele uren later eindelijk wat op begon te klaren, regen we plotseling Queenstown binnen, ski & adrenaline capital of New-Zealand. Helaas waren we na alle liters regen van die dag niet helemaal in de stemming voor adrenaline en vonden we een bezoekje aan de supermarkt wel weer spannend genoeg.

Met een frisse en fruitige stemming besloten we maandag eerst maar eens onze roadtrip naar Milford Sound te plannen, waar Jenna, Natalie, Josh en ik met een huurautootje heen wilden rijden. Na het nodige gedoe en geschuif met data dankzij de ondertussen steeds vervelender wordende Josh (helaas zijn niet alle medereizigers even gezellig) was alles geboekt en konden we op weg naar de allereerste bungy jump site ter wereld, waar Jenna en Josh zich vrijwillig van een brug af zouden gaan gooien. Ookal ontbreekt mij nog steeds elk verlangen om zelf ook aan een koortje de diepte in te springen, kijken vanaf de kant blijft erg vermakelijk. Na afloop werden we nog even vermaakt met een rondleiding genaamd "The Secrets of Bungy Jumping", die naast een filmpje over het ontstaan van deze extreme sport, ook liet zien waar het bungy koort uit bestaat.
In true Queenstown fashion bestond ons avondmaal die dag uit een enorme Ferg Burger, een hamburger die mijn stoutste fast food dromen overwon. Oftewel de perfecte basis voor een avondje stappen, dat ons die avond naar de World Bar bracht voor nog een Queenstown special: de teapots. Van de buitenkant lijken het hele gewone, zelfs saaie theepotten, maar van binnen zijn ze gevuld met een heerlijke cocktail die je drinkt door hem in kleine shotglaasjes te gieten en vervolgens als een shotje achterover te gooien. Erg vermakelijk. Ook de volgende bar, Buffalo, bleek nogal apart te zijn, met zijn met pindaschillen bezaaide vloer en kampvuur middenin de zaal. En ook hier liep ik heel onverwacht plots een 'oude bekende' tegen het lange lijf, toen Sleeping Beauty aka Josh ineens voorbij kwam gewandeld. Heel vreemd hoe je zo opeens weer mensen tegen kan komen waar je een aantal weken eerder een aantal gezellige dagen mee hebt gehad en vervolgens afscheid van hebt genomen, met de wetenschap dat je ze waarschijnlijk nooit meer zal zien.

Na eindelijk weer eens lekker lui uitgeslapen te hebben na de grote hoeveelheden alcohol die we de vorige avond geconsumeerd hadden, begon de dinsdagmiddag met een ouderwets winkeluurtje met de meiden. Ondanks het feit dat Queenstown eigenlijk maar een groot dorp is met z'n 10.000 inwoners, voelt het door de enorme toeristenaantallen die zich hier het hele jaar door weten te vermaken toch als een bruisende stad met erg gezellige winkelstraatjes, perfect om de winkelhonger van de meiden te stillen. Eenmaal bij het Lake Front aangekomen beseften we ons dat het een geweldig mooie en warme dag aan het worden was, wat het geweldige uitzicht over het meer waar de stad aan ligt nog eens extra mooi en zomers maakte. Om optimaal gebruik te maken in deze weersomslag na alle frisse dagen en gewoonweg ijskoude nachten die het zuidereiland ons gebracht had de afgelopen week, besloten we de tocht naar de top van de gondola, oftewel de skyline, maar eens te wagen. Een beslissing die ik gedurende de ruim 60 minuten durende steeds steiler wordende klim naar boven oneindig vaak vervloekt heb. Want ook al kan ik uren achtereen wandelen op de vlakke Hollandse grond, paadjes die steil omhoog lopen zijn aan mij helemaal niet besteed... Toen ik wonder boven wonder toch bovenaan de berg had weten te komen, maakte het eindeloze uitzicht over Queenstown en omstreken het gebrek aan zuurstof toch wel een beetje goed. Nadat Natalie zich vermaakt had op de Luge baan bovenaan de berg (een soort kartbaan), stapten we heel verstandig een gondola-cabine in om ons zonder verdere inspanningen terug naar de bewoonde wereld te laten kabelbanen. Needless to say dat ik die nacht heel goed geslapen heb...

En woensdag 4 augustus was het dan zover: roadtriiiiiip! In alle vroegte hesen Jenna, Natalie, Josh en ik ons in de bus richtig het vliegveld, waar we onze huurauto voor de dag op konden halen. Na een korte uitleg over de sneeuwkettingen die elke auto verplicht bij zich dient te hebben in het Fiordland National Park, propten we onze 4 niet al te korte lijven met enige moeite in het minuscule wagentje, wat net genoeg ruimte overliet voor ons proviant voor de dag. Want een roadtrip zonder koekjes en snoepjes kan natuurlijk niet he! De Engelse meiden manoevreerden het autootje soepel over de kronkelende wegen aan de voor hen juiste kant van de weg en leidden ons na zo'n 3 uur het Fiordland National Park binnen, wat meteen voor een adembenemend uitzicht zorgde. Torenhoge bergen, eindeloos diepe dalen, spiegelgladde meren en prachtige groene regenwoud-achtige vegetatie, met spierwitte sneeuwtoppen als slagroom op een natuurtaart. Terwijl we onderweg naar het eindpunt al verschillende stops hadden gemaakt bij prachtige uitzichtpunten, was Milford Sound, dat aan de kust aan de rand van het park ligt, toch zeker wel het hoogtepunt. Na een korte lunch stapten we van onze vierwieler over op een cruise bootje, welke ons door de Sound zou leiden. Eigenlijk is Milford Sound een fjord, daar het een inham in de bergachtige kust is die gemaakt is door een gletsjer en niet door een rivier of de zee. De inham is gevuld met zeewater, waardoor het eruit ziet als een korte, doodlopende rivier.
Maar deze beschrijving doet de mooiste plek van het land natuurlijk wel een beetje te kort. Ondanks de ijzig koude wind heb ik gedurende de bijna twee uur durende cruise bijna non-stop op het dek gestaan, starend naar de onbeschrijflijk mooie omgeving van steile rotswanden, bezaaid met acrobatische bomen en struiken, volle watervallen en eeuwige sneeuw. Helaas was het weer niet zo helder als we hadden gehoopt, maar het feit dat we onderweg de zeldzame Yellow-eyed Penguin en een groep zonnende zeehonden te zien kregen maakte veel goed. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen we vlak voordat we het haventje weer binnenvoeren een groep enthousiaste dolfijnen tegen, die al bij de eerste poging voor de boot uit begonnen te zwemmen om op de golven te kunnen springen. Terwijl wij als blije schoolkinderen over de boeg van de boot heen leunden om naar het onderliggende water te kunnen kijken, sprongen de dolfijnen een voor een boven het water uit, richting de vele foto- en videocameras die op ze gericht waren.
Nog vol van alle ervaringen van de dag regen we in de namiddag weer terug richting het feestende Queenstown, waarbij we ter afsluiting nog even getrakteerd werden op een kleurrijke zonsondergang over de glooiende heuvels. Wat wil een mens nog meer?

Donderdag was alweer de laatste dag in Queenstown, waar ik ondertussen stiekem wel een beetje verliefd op was geworden. Voordat we verder trokken wilde ik nog een overheerlijke Ferg Burger halen, nog een keer naar het prachtige Lake Front, en natuurlijk nog even de kroegen in voor een teapot en een avondje dansen. Maar nee hoor, mijn lijf had andere plannen... ik was ZIEK! Zo gauw ik wakker werd voelde ik de koorts door mijn lijf gieren, gepaard gaande met een gezellige hoofdpijn en misselijkheid om het geheel compleet te maken. Dag Ferg Berger, dag mooi uitzicht, vandaag zou ik de hele dag in bed spenderen, proberend om tussendoor wat slaap te pakken en zo de griep niet zo te voelen.

Het is natuurlijk onvermijdelijk als je zolang op reis bent en zoveel verschillende activiteiten doet elke dag, maar de binnenkant van mijn hostelkamer is nou niet echt iets waar ik een hele dag naar wil staren. Maar dat was niet mijn grootste zorg. De volgende ochtend zou de Magic Bus weer voorrijden om ons naar de volgende bestemming te brengen, waar ik de laatste dag met Jenna en Natalie door zou brengen voor dat ze me zouden verlaten om naar Australia te vliegen. Ik wilde graag onze tijd samen op een gezelligere manier afsluiten dan vanuit een hostelbed, maar om nou misselijk van de griep in een bus te gaan zitten waar ik normaal al zeeziek van word, dat zag ik toch ook niet helemaal zitten...

YAY! Ik heb er eindelijk weer 2 nieuwe verhalen uitgeperst! Zie hieronder!

Zaterdag 24 juli begon met een grote glimlach: het was tijd voor een boottochtje! Met enige moeite wist ik mijzelf en al mn bagage mooi op tijd bij de Interislander Ferry Terminal te krijgen, wat toch 2 bussen en een eindje lopen had gekost. Maar als je dan goed en wel klaar zit op de boot voor de grote overtocht naar een nieuwe wereld, is alles al weer snel vergeten. De overtocht duurt zo'n 3 uur en vaart langs vele verschillende eilandjes die de begin- en eindkusten van de reis versieren. Dat betekend dat er naast het prachtige uitzicht over zee, ook een mooi zicht op weggestopte huisjes en verdwaalde vissers is. De ferry zelf is niet heel bijzonder, al is er wel een bioscoop aan boord voor diegenen die zich niet weten te vermaken met het natuurlijke uitzicht, maar de overtocht zelf is zeker de moeite waard.

De aankomst in Picton is helaas niet de meest ideale eerste kennismaking met het Zuidereiland, dat volgens velen veel mooier zou zijn dan het Noorder, maar gelukkig stond de Magic Bus me al op te wachten om meteen door te rijden naar de stop voor vandaag; Nelson. Na onderweg toch het nodige mooie uitzicht te hebben gehad en mijn vertrouwen in dit 'nieuwe' land wat omhoog te hebben gekrikt, kwamen we tegen de avond aan in ons hostel Paradiso, wat met zijn ruime zwembad, warme spa en comfortabele hangmatten zijn naam zeker eer aan deed. Helaas was de temperatuur hier iets minder Paradiso, dus het genieten gebeurde vooral vanaf een afstandje, maar een mooie plek om terug te komen in de zomer!
Die avond ontmoette ik wel weer een mooie bonte verzameling nieuwe vrienden, allemaal Engelsen ditmaal. De meiden Lana, Frankie en Desha waren net een komisch trio en hadden hun twee versgemaakte vrienden omgedoopt tot Elmo en Mozart, welke namen steevast werden gebruikt om de 2 jongens te roepen. Daardoor weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet met welke namen de arme sloebers geboren zijn.

Zondagochtend vertrokken mijn nieuwe kamergenoten in alle vroegte naar het Abel Tasman National Park voor een dagtocht door de prachtige natuur, maar aangezien het grijze en saaie weer allesbehalve prachtig was, besloot ik om dit prijzige natuurpark voor de zomer te bewaren. Mijn spannende zondag bestond daarentegen uit een middagje winkelen in verrassend interessant Nelson, met onderweg de nodige bezienswaardigheden zoals een kerk en oude huisjes. Vervolgens kon ik de grote verleiding van een bezoekje aan de plaatselijke Founders bierbrouwerij natuurlijk niet weerstaan, waar ze 3 fantasievolle biertjes verkopen: Tall Blonde, Red Head en mijn absolute favoriet Long Black. Na een vakkundige test van alle 3 de brouwsels kan ik nu vol overtuiging zeggen dat Founders er weer een fan bijheeft.

Op maandag kon ik het Zuidereiland eindelijk eens wat nader bestuderen toen de busreis naar de volgende bestemming ons langs heel wat verschillende landschappen leidde. Van boerenland tot dikbebost regenwoud en van wijngaarden tot steile klifwanden, ook al is het uitzicht in het Noorden net zo afwisselend, het is hier allemaal toch net even wat extremer.
De eerste stop bestond uit een bezoekje aan een zeehonden kolonie bij Cape Foulwind, wat zijn winderige naam vol overgave eer aan deed. De zeehonden trokken zich hier niets van aan en lagen heerlijk te zonnen op een stel rotsen langs de steenkoude kust, terwijl een groepje jonkies zich prima vermaakte door van de gladde rotsen af te glijden.
Bij de volgende stop was het voor mij alweer tijd om met al mn bagage een nieuw hostel in te trekken, omdat ik weer eens besloten had om een paar nachtjes in the middle of nowhere te verblijven. Dit 'nowhere' was ditmaal het regenwoud pal aan de westkust, net boven het minuscule dorpje Punaikaki. Bij aankomst leek het allemaal nog een heel goed idee, een prachtige locatie vlak naast het strand en een hele mooie verblijfplaats in de vorm van zo'n 6 verschillende hutten die verspreid lagen over het regenwoud. Maar tegen de tijd dat ik mijn spullen goed en wel in mijn nieuwe bijna-prive bungalow had gelegd, hadden de weergoden besloten dat ze nog wel wat reserve-regen over hadden, genoeg om 2 volle dagen non-stop te regenen. Tsja, als je ervoor kiest om in een regenwoud te verblijven, dan vraag je er natuurlijk ook wel een beetje om...

Maargoed! Dinsdag besloot ik me niet langer te laten afschrikken door een 'beetje' regen en begaf ik me, bewapend met een regencape, richting de Truman Track, een avontuurlijk wandelpad dat dwars door de vele verschillende bomen en struiken naar de wilde zee loopt. Dat is dan weer het pluspunt van wild weer, de zee en de golven doen gewoon gezellig mee, wat weer heel wat interessante fotomomentjes opleverde.
's Middags dacht ik even gezellig te kunnen kletsen met mijn enige andere lotgenoot in het verder uitgestorven hostel, een Frans/Zwitsers meisje dat 2 weken in het hostel werkte als schoonmaker in ruil voor eten en onderdak. Maar de klaarblijkelijk schrizofene hosteleigenares besloot hierop haar verdacht vriendelijke persoonlijkheid aan de kant te zetten om plaats te maken voor haar heel wat minder gezellige alterego, en ons vervolgens bijna te verbieden om met elkaar om te gaan. Voor het einde van de avond was zelfs communiceren met woorden haar teveel geworden en uitte ze zich door gewoon maar met de deuren te smijten.

Needless to say dat ik woensdag 28 juli erg blij was toen de Magic Bus weer voorreed om me naar een nieuwe plek te vervoeren, ver weg van Scary Witch Lady. De lunch-stop bracht ons deze keer naar de Pancake Rocks and Blowholes, een bijzondere verzameling rotsen die inderdaad op stapeltjes pannenkoeken lijken, die grote gaten bevatten waar de zee op het ritme van de golven met hoge snelheid grote hoeveelheden water doorheen jaagt en daarmee een soort gijser-effect veroorzaakt.
De overnachtingsstop kon onze interesse helaas niet lang vasthouden, Greymouth is een beetje een dooie boel. Gelukkig maakte het hostel dit alvast een beetje goed door gratis gebakjes uit te delen en werden we vervolgens op een tour door de Monteiths Beer Brewery gestuurd. Na de 'verplichte' rondleiding door de brouwerij vond het hoogtepunt van de avond natuurlijk plaats in het proeflokaal, waar we 7 verschillende Monteiths biertjes mochten proeven, alvorens zelf een biertje te mogen tappen. Omdat we nu toch al bezig waren, vertrokken we hierop maar met een groepje richting een van de weinige lokale kroegen, waar we ons de rest van de avond heerlijk vermaakt hebben met een groepje erg grappige en minstens zo dronken Ieren.

De volgende ochtend klom ik met enige moeite weer in de bus, maar de nodige tussenstops maakte het busgeschommel gelukkig net wat aanvaardbaarder. De eerste stop was in Hokitika, wat helaas niet zo swingend is als de naam doet vermoeden. Voor Pounamu sieraden zit je hier helemaal goed, maar verder is het vooral een verzameling uitgestorven straten. Ook Ross was helaas niet veel spannender, al wisten een aantal busgenoten zich hier wel een half uurtje te vermaken met Gold Panning, waar het dorpje erg bekend om staat. Ik en mijn new found friends Jenna en Natalie (Engeland) vonden de verdwaalde geit die de straten onveilig maakte een stuk interessanter.

Terwijl we vervolgens langs nog meer pitoreske dorpjes weer verder naar het zuiden afzakten, begonnen ook de temperaturen aanzienlijk naar beneden te vallen, wat achteraf gezien helaas de trend bleek voor de komende tijd. We begaven ons nu echt richting het ski-gebied van het land en de sneeuw was al bijna te ruiken...

Het was even erg stil aan de overkant van de grote plas... Naarmate de zomervakantie naderde, kwamen er langzaam maar zeker steeds meer verhalen deze kant op van tropische temperaturen, wolkvrije hemels en lange zomerse avonden. Kortom mooi buitenspeel-weer dus, terwijl hier ijzige kou en grijze hemels de overhand begonnen te nemen. Nou wist ik natuurlijk allang dat ik opnieuw de winter in zou gaan door in April naar Nieuw-Zeeland te vertrekken, maar op het Noordereiland kon ik nog naar waarheid zeggen dat het weer allesbehalve winterdepressie-materiaal was, met wintertemperaturen die geregeld de zomerse sferen in Nederland overstegen. Het Zuidereiland daarentegen heeft een iets ander klimaat, wat vaak meer onder het kopje 'ijskoud en zeiknat' valt. En aangezien mijn oversteek naar dit voor mij nieuwe eiland samenviel met de langverwachte en welverdiende vakanties van vele van mijn lieve vriendjes en familie thuis, werd het me ineens wel heel erg duidelijk dat ik op dit moment het jaargetijde misloop waar ik elk jaar maandenlang naar uitkijk. Het was even wel heel erg koud hier in het paradijselijke Nieuw-Zeeland...

Gelukkig heb ik het 'grote onrecht' tussendoor stiekem toch een beetje goed kunnen maken, zoals tijdens mijn eerste avond bij Greg thuis, de moeder van Lisa in Waikanae. De winterse sferen maakte in no-time plaats voor een beetje zomervakantie-gevoel, toen ze me met een glas rode wijn haar wel erg aangename prive hot tub in stuurde, die natuurlijk gewoon in de tuin achter het huis staat, waar anders? Stiekem verwacht je ondertussen bijna dat elke kiwi een eigen spa in de achtertuin heeft staan, en ook prive zwembaden lijken hier geen schaarse luxe. Maar voor mij was het wel een bijzonder avondje sterren kijken, zo vanuit het stomende water.

Donderdag (15 juli) hadden Lisa en Greg een zoektocht naar de perfecte nieuwe bank gepland, iets waarvan ik de toegevoegde 'Explore New Zealand' waarde niet geheel inzag, vooral omdat Lisa bekend staat om haar bewonderingswaardige maar onuitputtelijke winkel-uithoudingsvermogen. Dus dropten ze me die ochtend af bij wat het mooiste en beste museum van Nieuw-Zeeland zou zijn: Te Papa. Deze reusachtige verzameling van alles wat ook maar een beetje met Nieuw-Zeeland te maken heeft, was inderdaad een waar museum-paradijs en eigenlijk meer een soort pretpark voor museumgangers. Absoluut hoogtepunt van de dag was zonder meer de gigantische, maar niet zo frisse octopus, die in een enorm bad ronddobberde tussen de heel wat minder verontrustende skeletten van mede-zeegangers.

De volgende dag had ik me toch maar laten overhalen om mee te gaan op de volgende shopping trip, ditmaal met Lisa, haar zus Anna en haar 3 kinderen Bailey, Alex en Danielle. Gelukkig had ik zelf nu ook een missie: na het zoveelste bezorgde gezicht over het feit dat ik het Zuidereiland wilde gaan trotseren zonder thermo-kleding, had ik besloten dat ik dan maar eens wat van dat ontzettend sexy lange ondergoed zou gaan halen. Vervolgens werd ik bijna verleid om dan ook maar meteen een paar UGG-achtige laarzen te kopen, maar gelukkig wist ik nog net op tijd wakker te worden uit deze droom, die al snel in een groot inpak-nachtmerrie zou zijn omgeslagen.
De vrijdagavond werd in echte kiwi-traditie afgesloten met een home made portie fish & chips, wat meteen ook de laatste avond in Waikanae was voor Lisa en Nicole, die de volgende ochtend in alle vroegte weer terug naar het Noorden van het land vlogen.

Ook de zaterdag begon op z'n kiwi's, met een bezoekje aan een van de vele, vele sportvelden die hier elke zaterdag spontaan vollopen met sporters van alle leeftijden, voor een wedstrijdje rugby, voetbal, netbal, hockey of voor welke sport zoon of dochter ook maar gekozen heeft. Voor Bailey, Anna's zoon, was het voetbal en als de 'professionele' voetballers nou eens net zo eerlijk en sportief zouden spelen als deze 10-jarigen, dan zouden ze het misschien nog een sport kunnen noemen!
's Middags kwam ik er precies op tijd achter dat Greg een grote 'Bones' fan is en een mooie verzameling DVDs van de serie heeft, perfect om een paar uurtjes regen te overbruggen. Marieke, Lisa's dochter die ik tot nu toe alleen in nog in Nederland ontmoet had, kwam die avond logeren en samen hebben we de rugby wedstrijd gekeken die die avond plaatsvond in het Wellington Stadium, slechts enkele kilometers verderop.

Net voor het einde van de week werd ik door Greg overgeleverd aan Anna en Tony voor een nieuwe logeerpartij, ditmaal in Plimmerton, net ten zuiden van Waikanae. Zondagmiddag was nog net op tijd om even snel gebruik te maken van de laatste zonnestralen en naar het strand te lopen waar Anna's huis op uitkijkt, dat vooral met zonsop- en ondergang en adembenemend uitzicht heeft vanaf zijn hoge heuvel. Maandag en dinsdag werd ik voor het eerst in weken weer herenigd met het weersverschijnsel regen, wat in combinatie met een fatsoenlijke internetverbinding betekende dat ik eindelijk weer eens mijn weblog kon bijwerken. Tussendoor heb ik nog wat van het alledaagse leven van mijn nieuwe gastgezin meegepikt, wat op zijn zachtst gezegd wat aan de volle kant is met 2 werkende ouders en 3 schoolgaande kinderen, die allen zo'n 3 verschillende sporten beoefenen en elke sport minstens 2 maal per week. Na binnen 2 avonden de lokale zwemschool, gymschool, voetbalpark en hockeyhal te hebben bezocht tolde mijn hoofd al van al het heen-en-weer gerace, maar Anna en de kids gingen vrolijk door.

Woensdag 21 juli was het alweer tijd om het warme huishouden te verlaten en weer alleen verder te reizen. Omdat Tony die ochtend toch in Wellington moest zijn, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, zette hij me af bij mijn nieuwe hostel, dat er van buiten niet helemaal zo mooi uitzag als op de foto's die vol trots hun website versieren, maar meer alsof het elk moment uit pure verveling in elkaar kon storten. Gelukkig viel het van binnen allemaal wel mee en kon ik met een gerust hart op weg naar Te Papa, dat ik nog niet helemaal had kunnen verkennen. Ook de andere musea werden niet overgeslagen, al was het Museum of City & Sea ietwat minder indrukwekkend en was het Tattoo Museum gewoonweg verdwenen.

In de hoofdstad mogen de politieke bezienswaardigheden natuurlijk niet overgeslagen worden, dus moest er donderdag eerst een foto gemaakt worden van de beroemde Beehive, het parlementsgebouw dat zijn nickname aan zijn ongewone vorm te danken heeft. Voor de echte toeristen is er ook nog een tour, waarbij je d.m.v. een soort aapjes kijken door de parlementsgebouwen en langs alle hardwerkende personeelsleden wordt geleid.
Die middag had ik met Marieke afgesproken, die tussen al haar schoolwerk door een paar vrije uurtjes had kunnen vinden. Haar voorstel voor wat we zouden kunnen doen die middag klonk me als muziek in de oren: een bezoekje aan de Dutch Shop een paar dorpjes verderop, zodat we onze echte Hollandse dropvoorraad eindelijk weer eens aan konden vullen. Na al enkele maanden onvrijwillig te hebben moeten afkicken van mijn favoriete zwarte snoepjes, was dit winkeltje met zo'n 50 verschillende soorten een waar paradijs. De rest van de middag werd dankzij de weersomstandigheden gevuld met filmpjes kijken in het studentenappartement van Marieke, dat onderdeel was van een enorm flatgebouw gevuld met 'studentenhokken', zoals ze het zelf liefkozend noemen.

Mijn laatste dagje in Wellington werd wederom letterlijk en figuurlijk in het water gegooid, toen de weergoden besloten dat een simpele regenbui niet leuk genoeg was, maar dat ze al die arme aardbewoners maar eens moesten pesten met een non-stop stortbui. Gelukkig gaf dit mij mooi de kans mijn Lonely Planet gids er eens op na te slaan wat me zoal te wachten stond op het Zuidereiland, waar ik de volgende ochtend met de ferry naartoe zou gaan.
Maar na enkele uren opgesloten te hebben gezeten in mn hostel, snakte ik wel naar wat frisse lucht en was ik bereid de weersomstandigheden te trotseren. Waarschijnlijk was mijn keuze van activiteit niet de meest geschikte optie, maar ik wilde zo graag een ritje in de beroemde Cable Cars maken, een oud treintje dat je naar de top van de heuvel in de stad brengt, waar het zo mogelijk nog net even iets natter was. Gelukkig kon ik schuilen in het schattige (bij gebrek aan een beter woord) Cable Car Museum, waar een toch wel mooie verzameling oude karretjes te vinden was.
Mijn laatste avond in de grote stad werd afgesloten met een dinner met Marieke en een aantal van haar vrienden, die erg goed gezelschap bleken. Na een heerlijk pizza konden we de verleiding niet weerstaan om ook nog even langs de beste ijssalon van de stad te gaan, voor een ijsje dat op zichzelf al een heel dinner had kunnen zijn.

En toen was het alweer tijd om, na bijna 3 maanden, de oversteek te maken van het Noorder- naar het Zuidereiland, wat na alle verhalen over de grote verschillen tussen de twee bijna als een reis naar een nieuw land voelde. Eerst maar eens kijken wat ik er zelf allemaal van zou vinden...

Omdat ik nogal achterliep met mijn huiswerk, heb ik mijn laatste belevenissen over 2 hoofdstukken verdeeld, zie hieronder!

Donderdag 8 juli was het de hoogste tijd om Rotorua toch maar eens te verlaten. De Magic Bus stond al vroeg klaar om weer een groep slaperige backpackers op te pikken en richting de eerste stop van de dag te rijden: The Shearing Shed. Hier zijn het niet de schapen die ontdaan worden van hun wollige jas, maar reuzachtige Angora konijnen die, nadat ze vastgezet zijn aan een soort roterend varkenspit, onder het scheermes gaan. Gelukkig lijkt het de ultrazachte beestjes niets te kunnen schelen dat ze zo vastgebonden worden (wat de makkelijkste en snelste manier zou zijn om ze van hun vacht te ontdoen), maar het ziet er verdacht bizar uit.
Na een snelle blik op de erg mooie maar nog duurdere Angora sjaals en handschoenen zette de bus ons af bij het vertrekpunt van de vele tours naar de Waitomo Caves, een groot grottencomplex gevuld met Glow Worms, oftewel lichtgevende wormpjes. Met een groepje busreizigers kozen we voor een 1-hour walking tour door de meest recentelijk ontdekte grot, die je binnentrad over een verzameling van wel erg steile en gladde traptreden. Eenmaal in de pikdonkere grot aangekomen bleek er geen gebruik te worden gemaakt van electriciteit of zaklampen, maar werd de sfeer aanzienlijk aangesterkt door het gebruik van ouderwetse kaarsen, die tijdens de wandeltocht stuk voor stuk aangestoken werden door onze gids.
De volgende stop op de vrij drukke agenda was Huka Falls net buiten Taupo, onze basis voor de komende dagen, een niet erg hoge, maar wel erg snelle waterval die met veel kabaal door het vrij smalle rivierbed heen dondert. De spanning begon ondertussen aardig op te lopen bij sommigen onder ons, want we waren slechts enkele minuten verwijderd van de laatste activiteit van de dag, Taupo Bungy, waar een aantal waaghalzen zich van een plateau 50m boven de Waikato River zouden laten afvallen, om vervolgens net zo hard weer terug omhoog te stuiteren. Kijken vanaf een veilige afstand is voor mij nog altijd de beste aanpak voor deze extreme sport.

De eerste ochtend in Taupo zou ik eigenlijk met Jess de wandeltocht langs de rivier afleggen, maar omdat ik niet goed naar mijn wekker geluisterd had, was ik hier helaas iets te laat voor. Dus besloot ik naar het museum te gaan, waar je voor de schrikbarende entree prijs van 3 hele dollars oude en moderne Maori art kan bewonderen en heel wat kan leren over het vroegere leven van houthakkers. Maar het hoogtepunt was voor mij toch wel de geweldig gedetaileerde jaren '60 caravan, compleet met muziek en badpakken aan de waslijn.
Net toen ik besloot de middag te vullen met wat ouderwets souvenier shoppen, kwam ik Jess op straat tegen die net terug was van haar geslaagde wandeltocht. We besloten dat deze speling van het lot wel gevierd mocht worden met een heerlijk avondje filmpjes kijken, vooral ook omdat we de nogal uitgebreide video collectie van het hostel natuurlijk niet ongeroerd mochten laten. Ook al ontbreekt deze activiteit het natuurlijk wel een beetje aan toeristische waarde, de sociale waarde werd daarentegen al snel genoeg duidelijk toen we ergens tussen de 2e en de 3e film Josh uit Engeland en Reilly uit Australia ontmoette.

Op zaterdag namen Jess en ik Reilly dan ook op sleeptouw toen we richting Taupo Bungy vertrokken, want Jess zou die ochtend haar eerste sprong wagen. Josh, die ondertussen voor de voor de hand liggende redenen omgedoopt was tot 'Sleeping Beauty', bevond zich op dit 'vroege' tijdstip nog niet onder de levenden. Gelukkig was het erg rustig op het bungy-complex en hoefden we de spanning niet al te hoog op te laten lopen voordat Jess aan niets meer dan een simpel elastiekje de afgrond in dook. De hoeveelheid scheldwoorden bleef, vooral tot haar eigen verbazing, erg beschaaft en ondertussen heeft ze zich al opgegeven om in Queenstown de bungy jump voor gevorderden te doen, met een hoogte van, ach maar zo'n 134m.
Helaas stond de bus die middag alweer klaar om Jess naar haar volgende bestemming te brengen. We hebben afgesproken om elkaar op het zuidereiland weer op te zoeken, maar toch vind ik afscheid nemen maar stom. Reilly en ik besloten eerst maar eens terug te gaan naar het hostel, waar we Josh zowaar in wakkere toestand aantroffen. Omdat de temperaturen sneller dan de zon naar beneden begonnen te zakken, kozen we voor een binnenactiviteit die we allen al een paar dagen op de agenda hadden staan: een bezoekje aan de bioscoop om Toy Story 3 te kunnen bewonderen. Bij terugkomst in het hostel werden we uitgenodigd voor een potje pool door een clubje backpackers dat door mij ingedeeld zou worden in de categorie 'vreemde vogels'. Gelukkig zijn vreemde vogels vaak ook heel goed gezelschap en sloten we de avond af met wat ouderwets socializen.

Zondag wisten we even niet zo goed waar we de dag mee moesten vullen, maar uiteindelijk begaven we ons richting het reusachtige Lake Taupo, het grootste meer van het land, voor een rustige wandeling in de koude zonneschijn. Omdat aan de overkant van het meer een drietal vulkanen (waaronder Mount Ngauruhoe, oftewel Mt. Doom, wederom voor de LOTR fans waar ik nog steeds niet bijhoor) ligt met sneeuw op de top, is de wind die daarvanaf over het meer komt suizen op zijn zachtst gezegd redelijk fris.
Na onze niet al te indrukwekkende Lake Walk kwamen we terecht in een vreemd prullaria winkeltje, waar de jongens een stel pingpong balletjes en papieren vliegtuigjes op wisten te duikelen, waar we ons de rest van de middag prima mee wisten te vermaken.

De ochtend van mijn vertrek uit Taupo werd ingeluid door de finale van de World Cup. Omdat ik alle voorafgaande wedstrijden zonder enige moeite aan me voorbij had laten gaan, werd het nu toch wel tijd dat ik het Oranje team zelf eens in actie zag. In alle vroegte verzamelden Josh, Reilly en ik ons met onze pizza (always be prepared) voor de tv en al snel liep de niet al te grote lounge vol met fans, die helaas grotendeels voor Spanje leken te juichen. Het verloop van de daaropvolgende 2 uur hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen, maar ik weet nu weer waarom ik na de Euro Cup 2 jaar geleden gezworen heb nooit meer naar dit domme spelletje te kijken. De Spanjaarden wisten in ieder geval een perfect voorbeeld te geven van de in Nieuw-Zeeland populaire term 'Hollywood Players': een stelletje 'mooie' (erg subjectieve term) spelers die beter lijken te zijn in acteren dan in voetballen zelf en dan vooral heel hard acteren dat ze heel erg veel pijn hebben, totdat ze erachter komen dat de scheidsrechter geen aandacht aan ze schenkt. Wat een 'sport'...
Eenmaal in de bus bleek dat er niet al teveel op de agenda stond voor deze reisdag, want de volgende bestemming Wellington lag nogal een eindje weg. Omdat we tussen Taupo en Wellington zo ongeveer de helft van het hele Noordereiland over zouden slaan, besloot ik tot grote verbazing van de chauffeur om een paar nachtjes in Palmerston North te verblijven. Blijkbaar was ik de eerste persoon in een jaar tijd die hij in deze studentenstad af had moeten zetten. Het is me nooit helemaal duidelijk geworden waarom iedereen Palmy, zoals de stad door de locals genoemd wordt, met een grote boog overslaat, maar de meest interessante stad van het land is het inderdaad ook niet.

Na maandag het momenteel helaas in renovatie zijnde museum te hebben bezocht, begon ik de dinsdag maar eens met een bezoekje aan de kapper, die ik smeekte om me te verlossen van de enorme hoeveelheid klitten die ik ondertussen verzameld had. Na deze enorme opluchting plofte ik met mijn zelfgekochte lunch neer op een parkbankje in de zon, want de temperaturen waren hier heel wat aangenamer dan in het grillige Taupo. En wederom kon ik de verleiding van een van de beste uitvindingen ooit niet weerstaan: de bioscoop. Ditmaal was 'The Karate Kid' aan de beurt, ook weer een erg geslaagde film en door de $9 tickets op Cheap Tuesday ook nog eens erg voordeling (ongeveer 5 euro).
Het hostel waar ik in Palmerston North in verbleef is zeker ook een vermelding in mijn dagboek waard, al weet ik niet zo goed hoe ik deze eens zal beschrijven. Helaas ben ik zo dom geweest om te vergeten om foto's te maken, maar iets zegt me dat het voorlopig nog wel in mijn geheugen gegrift zal staan. Allereerst was het hele hostel uitgestorven, ik werd vereerd met het feit dat ik letterlijk de enige gast was, wat op zichzelf al voor een spooky vibe zorgt. Daarbij kwam dat ook dit hostel rechtstreeks uit een horror film leek weg te zijn gelopen, met meubilair dat al heel wat decennia van hostelgasten heeft moeten verduren. Maar de klap op de vuurpijl waren toch wel de stokoude eigenaar van het hostel, die altijd uit het niets op leek te duiken om vervolgens net zo plotseling weer te verdwijnen, en het vreemde vrouwtje, waarvan ik oorspronkelijk dacht dat ze bij de eigenaar hoorde, maar die later zo ongeveer in het hostel bleek te wonen. Mocht ik verderop in mijn reis nog terug gaan naar dit spookhuis, dan verwacht ik half om een hostel aan te treffen dat al vele jaren leegstaat of dat de 2 vaste bewoners al jaren geleden overleden blijken te zijn...

Omdat de bus mij woensdag 14 juli midden op de dag zou komen ophalen, besloot ik de ochtend te spenderen in de bibliotheek, op zoek naar wat goede boeken over de Maori taal. Langzaam maar zeker word ik steeds meer geïnteresseerd in deze cultuur en zou ik graag wat meer over de taal leren, zodat ik in ieder geval een deel van de ontelbare Maori plaatsnamen kan ontcijferen, die allen een letterlijke betekenis hebben.
Terwijl al mijn busgenoten de komende nachten in Wellington zouden verblijven, stond er voor mij weer een bed klaar bij weer een nieuw ver, ver, ver familielid: de moeder van Lisa in Waikanae Beach, net ten noorden van Wellington. Door puur toeval bevonden Lisa en haar dochter Nicole zich deze week ook in het zuiden van het eiland, waar ze tijdens de schoolvakantie van Nicole naar Universiteiten aan het kijken waren. Dus zo was het dat ik die middag, na een sneltreintour met de Magic Bus langs de Beehive en Mt. Victoria, door Lisa en haar moeder Greg opgehaald werd voor een paar daagjes aan de kust.

Na weer een tijdje zelf van hostel naar hostel rondgereisd te hebben, omringt door nieuwe gezichten, was het toch wel fijn om weer even wat bekende gezichten te zien en in een echt schoon huis te kunnen verblijven. Maar door de grote hoeveelheid nieuwe vrienden die ik de afgelopen weken heb gemaakt, begint het echte reizen ook wel een heel andere belevenis te worden, meer de belevenis waarvoor ik oorspronkelijk naar de andere kant van de wereld ben gekomen...

Wederom gaat er een lichtelijk gevoel van schaamte door me heen als ik me, na wat nu onderhand al zo'n 3 weken is, eindelijk weer aan het schrijven overgeef. Natuurlijk heb ik ook de afgelopen weken weer talloze leuke en bijzondere dingen meegemaakt, maar ik heb de laatste tijd steeds minder behoefte om deze ervaringen ook in detail op papier te beschrijven. Gelukkig kan ik voor een groot deel de schuld geven aan het feit dat ik erg veel leuke en gezellige mensen ontmoet heb de afgelopen tijd, waar ik liever mijn tijd mee doorbracht dan met een computer. Maar omdat ik weet dat ik mijn belevenissen over een paar jaar graag terug wil kunnen lezen en omdat ik hoop dat er ook aan de andere kant van de wereld nog wat mensen zijn die mijn verhaaltjes nog enigzins interessant vinden, presenteer ik u hier het nieuwste hoofdstuk uit mijn dagboek:

Na de familie Knots in Puhoi achter me te hebben gelaten, was ik na een vlotte busrit weer terug in het oude vertrouwde leventje van Rex en Raewyn in Te Aroha voor een laatste avondje zelfgemaakte wijn en kruiswoordpuzzels voor de tv. De volgende dag (woensdag 30 juni) werd ik eindelijk weer herenigd met de Magic Bus, die me na een bliksembezoek aan Matamata (aka Hobbiton voor de LOTR fans onder ons) en de onbegrijpelijk populaire activiteit Zorbing (voor de mooie prijs van 50 dollar word je in een enorme bal gezet, die vervolgens in slow-motion de berg afrolt) afzette bij het Crash Palace in Rotorua, mijn onderkomen voor de komende dagen.

Met een groepje busgenoten besloten we die avond naar de Tamaki Maori Cultural Experience te gaan, een culturele tour door het Tamaki dorp vol met traditionele Maori arts & crafts. De goed gevulde avond begon met een busrit naar Tamaki Maori Village onder begeleiding van een hilarische buschauffeur, die ons niet alleen het protocol voor de avond uitlegde (een paar simpele regels die je dient te volgen om respect te tonen voor hun cultuur), maar ook een Chief verkoos die ons gezelschap van gasten van Tamaki moest vertegenwoordigen voor de avond. Bij aankomst bij een Maori dorp is het namelijk gebruikelijk om de gasten niet zomaar binnen te laten, maar eerst te verzekeren dat ze 'in peace' komen door een Challenge uit te voeren in de vorm van een indrukwekkende dans gedaan door een aantal Maori Warriors. Tijdens deze Challenge wordt de Chief van de gasten iets aangeboden (meestal een boomblad), en wanneer de Chief dit aanneemt, geeft hij aan in vrede te komen.
Vervolgens werden we het dorp binnengelaten, dat gevuld was met traditionele huisjes en Maori's in traditionele klederdracht, bereidt om je alles te vertellen over vele aspecten van hun cultuur (houtsnijwerken, eten, spelletjes, jagen etc.). Vooral het feit dat de mannen zich uberhaupt nog konden bewegen na al enkele uren in niet veel meer dan een lendendoekje in de ijskoude winternacht te hebben gestaan, was erg indrukwekkend. Het volgende gedeelte van de tour vond plaats in het Meeting House (Wharenui, letterlijk 'groot huis', de plaats waar mensen van een stam samenkomen voor culturele of zakelijke gebeurtenissen). Hier werden we getrakteerd op een voorstelling vol traditionele zang en dans en mijn eerste live Haka, een indrukwekkende 'war dance' met veel harde geluiden en tong uitsteken. Deze dans wordt nog steeds voor elke rugby wedstrijd uitgevoerd door de All Blacks, Nieuw-Zeelands erg succesvolle rugby team, en is bedoeld om de vijand zonder geweld weg te jagen. Via YouTube zijn er verschillende videos van te vinden, mocht je geinteresseerd zijn.
Natuurlijk mocht een traditioneel dinner niet ontbreken, dus werden we weer naar een volgende zaal geleidt voor een echte Hangi, voedsel dat gekookt is in een 'earth oven', een steenoven in de grond. Het resultaat is perfect gekookt eten, zonder toegevoegd vet van boter of olie en een heerlijke earthy taste. Na het avondmaal werd ons voorgedaan hoe zo'n Hangi gemaakt wordt, waar ik aan de praat raakte met Andrew, een van de gidsen van de tour. Na wat gezellig gekletst te hebben in de bus terug naar Rotorua, stelde hij voor om me de volgende dag de hoogtepunten van de omgeving te laten zien.

Ook de donderdag stond in het teken van Maori cultuur, toen Andrew me mee nam naar een uitvoering van de Maori School of Performing Arts. Jongeren in verschillende leeftijdsgroepen voeren ieder een traditionele dans van een ander gebied of stam uit, vaak gemixt met moderne muziek. De volgende stop op Andrew's agenda was Kuiro Park, een stadspark midden in Rotorua gevuld met thermal activity, zoals hot springs en mud pools. De heerlijke zwavellucht bracht me in gedachte meteen weer terug naar Yellowstone National Park, maar waar al deze natuurverschijnselen daar zorgvuldig afgeschermd zijn van publiek, bevinden ze zich hier gewoon midden in de stad.
De korte roadtrip naar de Blue en Green Lakes en Mount Tarawera deed me denken aan de vele roadtrips die ik in Amerika gemaakt heb en herinnerde me er nog maar eens aan hoe makkelijk het reizen per auto eigenlijk toch wel is. Mt. Tarawera is de vulkaan die verantwoordelijk is voor Nieuw-Zeelands grootste uitbarsting die in 1886 de wereldberoemde Pink & White Terraces en verschillende omliggende dorpen volledig wegvaagde.

Vrijdag was het de hoogste tijd voor wat ouderwetse beweging met de benenwagen en het Redwood Forest leek daar de ideale plek voor. De 2,5-hour track die ik zorgvuldig uitgekozen had leek me een mooie tussenweg tussen een wandelingetje in het Hemmense bos en een tocht die zou eindigen in mij die op handen en voeten hijgend het bos uit komt kruipen. De track leidde over vele heuvels dwars door het dikbeboste woud van enorme Redwood Trees en langs een uitkijkpunt dat uitzicht gaf over de gehele stad, welke door de vele stoomwolken die van de hot pools af dampten wel wat weghad van een buitenaards landschap.
Bij terugkomst in mijn hostelkamer bleken de componisten van de snurkconcerten waar ik de afgelopen nachten erg onvrijwillig naar had moeten luisteren, plaats te hebben gemaakt voor heel wat geschiktere kamergenoten, waaronder de Engelse Andrew (zo ken je er geen, en zo ontmoet je er 2 in 2 dagen). Samen besloten we naar het concert te gaan dat die avond in de achtertuin van ons hostel plaatsvond, waar ik de 2e Nederlandse reiziger ontmoette die ik toe nu toe op heel mijn trip tegen ben gekomen. De muziek in de buitenlucht, het kampvuurtje en de verzameling nieuwe gezichten creëerde een verrassend zomers sfeertje in de winterse temperaturen en deed me stiekem toch wel verlangen naar de lange Nederlandse zomeravonden die ik nu mis...

Nadat ik zowel van Andrew als van zijn vader een uitnodiging had gekregen om die zaterdag mee te gaan naar hun kerk, kon ik dit interessante aanbod natuurlijk niet meer afslaan. Ik had geen idee wat ik moest verwachten van deze 'Maori' kerk en wist ook niet in hoeverre deze cultuur er in naar voren zou komen, maar ik wist wel dat ik graag wat meer wilde leren over hun gebruiken en de taal. Na een korte bijbelles met de andere jongeren van de kerk, voegden we ons bij de 'grote mensen' in de kerkzaal zelf, die er eigenlijk gewoon uitzag zoals in mijn schaarse herinneringen van kerkbezoeken. Maar het grote verschil was de krachtige band met zangers, die naast in het Engels ook in het Maori zongen. Ook is het gebruikelijk om na elke kerkdienst met zijn allen van een zelfgemaakte lunch te genieten en daarbij de speciale momenten van de week (zoals verjaardagen) te eren. De Haka die de kinderen uitvoerden voor Andrew's jarige opa was het absolute hoogtepunt.

Op zondag sloot ik de week af met een bezoek aan het Rotorua museum, dat vroeger het beroemdste badhuis van het land was. Helaas was de kelder met de 'plumbing nightmare' (door alle mineralen in het op natuurlijke wijze verwarmde grondwater werden alle pijpen en muren in no-time aangetast) gesloten wegens onderhoud (hoe ironisch), maar de oude badkamers met meubels en tegels die rechtstreeks uit 'House on Haunted Hill' leken te komen, waren minstens zo verontrustend.
Net toen ik in lichte verveling voor de tv in het hostel neerplofte, raakte in aan de praat met Jessica, een super vrolijke meid die opgegroeid is in Papua New Guinea en Fiji en op haar 8ste verhuist is naar Engeland. Al snel kwam het onderwerp op de geweldig vermakelijke 'Twilight' films en op het beschamende feit dat we het nieuwste deel dat ondertussen al bijna een week in de bioscoop te bewonderen was, beiden nog niet gezien hadden. De hoogste tijd dus voor een tripje naar de plaatselijke bioscoop, die gelukkig nog plaats had voor deze twee niet zo die-hard, maar toch erg enthousiaste fans.
Bij terugkomst in mijn hostelkamer werd ik wederom positief verrast met de aankomst van nieuwe kamergenoten, ditmaal de Canadese Sherilyn, de Aziatische Anne en Matt uit Auckland, een heerlijk stel uiteenlopende karakters. Opmerkelijk hoe verschillend mensen reageren op kamergenoten die een praatje aanknopen, vooral als ze zelf al reisgenoten hebben. Dit drietal was in ieder geval heel gezellig, wat resulteerde in een avondje 'Snaps' spelen en een verrassend gesprek over, hoe kan het ook anders, 'Twilight'.

Maandagochtend vertrok ik met mijn newfound friends nogmaal richting Kuiro Park voor een serie gekke foto's in de stoomwolken. Helaas zat hun roadtrip er die middag al weer op en werd ik weer heel alleen achter gelaten. Na alle overvolle dagen was ik wel toe aan wat quality time voor de tv, dus werd de middag heel lui gevuld met wat filmpjes en knuffelen met de hostel hond. Gelukkig eindigde de dag op een wat actievere noot, met een wandeling in de zonsondergang langs Lake Rotorua, dat letterlijk Lake Two betekend, oftewel het tweede meer dat de Maori's in dit gebied ontdekt hebben.
Ook dinsdag kon ik het niet laten om toe te geven aan mijn film-kijk-verslaving, maar niet voordat ik een bezoekje had gebracht aan het Maori dorpje Ohinemutu, waar naast een kerk ook een begraafplaats en Marae met Meeting House te bewonderen valt. Ook de avond werd heel wat actiever doorgebracht dan de middag, die ik met Jess spendeerde in de populaire Lava Bar van het lokale Base hostel, waar we heengelokt waren met de woorden 'gratis barbeque'. Dat laten Backpackers zich natuurlijk geen tweede keer zeggen en het was het ideale excuus om eindelijk weer eens een paar Nieuw-Zeelandse biertjes uit te proberen. Helaas hadden onze 3 nieuwe Engelse en Ierse 'vrienden' zich dit ook bedacht, wat resulteerde in wat erg vermakelijk maar niet erg wederzijds geflirt. Gelukkig wisten Jess en ik er in een onbewaakt moment tussenuit te glippen, om in het hostel de avond af te sluiten met wat biertjes met de staff.

Woensdag 7 juli was mijn laatste dag in Rotorua, waar ik ondertussen, na oorspronkelijk 4 nachten te hebben geboekt, al ruim een week verbleef. Op zulke momenten realiseer je je hoe heerlijk de vrijheid en flexibiliteit is die ik me kan veroorloven. Na alle alcohol- en barbequecalorieën van de vorige avond leek het ons een goed idee om maar eens wat aan onze lichaamsbeweging te doen en het Redwood Forest was hier nog steeds de ideale plek voor. Omdat de boswandeling naar onze mening nog niet genoeg vet verbrand had, vertrokken we vervolgens richting de Gondola en Luge aan de rand van de stad, waar je met een kabelbaantje de berg op getrokken wordt, om vervolgens op een soort slee op wieltjes te berg zo hard mogelijk af te racen. Helaas lagen de prijzen iets boven ons budget, waarop we besloten om maar naar de minstens zo vermakelijke plaatselijke McDonalds te gaan, wat het hele idee van calorieën verbranden een beetje wegvaagde.
Andrew had ik ondertussen sinds ons kerkbezoek al niet meer gezien, dus kwam hij de laatste avond nog even langs om wat bij te kletsen. Helaas is het nadeel van locals dat je geen kans hebt om ze verderop in je reis nog ergens tegen te komen, zoals Jess die ik in het zuidereiland weer op ga zoeken, maar als ik over een aantal maanden weer in Rotorua ben spreken we gewoon weer een keertje af. Na de enorme verzameling aan ervaringen en nieuwe vrienden die ik hier opgedaan heb, kan ik niet anders dan nog een keertje terug komen naar de stad die tot nu toe toch wel een beetje mijn nieuwe favoriet is...

Al een half uur staar ik naar het lege computerscherm, denkend over hoe ik de afgelopen 2 weken in Puhoi eens zal beschrijven. Het is een heel avontuur geweest, niet zozeer qua werk of activiteiten, maar vooral op het gebied van mensen. De hele wereld bestaat natuurlijk uit vele verschillende mensen, personen met de meest uiteenlopende achtergronden, personen met de meest uiteenlopende ideeen over alle grote en kleine dingen in het leven. Tijdens deze en mn vorige reizen ben ik al heel wat van deze mensen tegengekomen, maar toch was ik niet helemaal voorbereid op wat de afgelopen 2 weken bij Judi mij gebracht hebben...

Laat ik maar eens bij het begin beginnen. Het begon allemaal rustig op een zaterdagmiddag 2 weken geleden (12 juni). Na wat boodschapjes gedaan te hebben en aan verschillende van haar vrienden en familie te zijn voorgesteld, hebben we de paardjes uit de wei gehaald voor een goede poetsbeurt. Natuurlijk wist ik al dat veel dingen hier anders gedaan worden dan wat ik thuis gewend ben, maar mijn familie maakte dat bijvoorbeeld niets uit, zolang de paardjes maar goed verzocht worden. Al gauw bleek dat Judi daar iets anders over denkt. Vele subtiele en minder subtiele opmerkingen later was ik eigenlijk blij dat we de paarden alleen even gepoetst hadden en niet van plan waren om te gaan rijden door het weer. Nee, slechte start, dacht ik, dat is niet de goede instelling. Dus zette ik mijn eerste indruk opzij, wat doordat het maar een korte ervaring was gelukkig niet veel moeite kostte.

De zondag begon goed met een tripje naar een nabijgelegen Equestrian Center, waar een onderlinge dressuurwedstrijd gehouden werd. Judi moest die ochtend jureren en ik kon vanuit achterin de jurywagen mooi meekijken naar de ruiters en paarden die in 4 verschillende klassen zouden rijden. Helaas werd bij de eerste ruiter al duidelijk dat Judi's voorspellingen van de vorige avond uit zouden komen: het niveau was op zijn zachtst gezegd niet zo'n beste eerste kennismaking met de Nieuw-Zeelandse dressuurwereld. Het feit dat ruiters hier in elke klasse die ze maar willen mogen starten helpt natuurlijk ook niet echt mee, in Nederland wordt je geacht gewoon netjes onderaan te beginnen en door winstpunten te halen je overgang naar de volgende klasse te verdienen. Het feit dat iedereen hier heel hard roept in hoe hoge klasse ze wel niet rijden, zegt dus helemaal niets. Daar komt nog eens bij dat het nemen van rijlessen ook geen gangbare zaak is. Doordat de meeste ruiters de paarden thuis hebben lopen en ver weg wonen van de weinige Pony- en Paardenclubs die er zijn, hebben de meesten letterlijk leren knolhobbelen door er gewoon bovenop te springen en rondjes te rijden over de grasvelden en heuvels.

Maar terug naar de dressuurwedstrijd. Terwijl mijn vertrouwen in de Nieuw-Zeelandse dressuurwereld als een baksteen naar beneden schoot, verdween ook mijn vertrouwen in Judi niet al te langzaam maar wel zeker. Ik ben geen topruiter, geen jurylid en zeker geen alwetende op het gebied van paarden en dressuur, maar ik weet wel dat veel van het commentaar dat jury Judi gaf, de plank meer dan mis sloeg. Gelukkig betekent dat niet altijd dat de persoon zelf ook niet kan rijden, dus er was nog hoop. Hoop die die middag meteen op de proef gesteld zou worden, toen ik voor de eerste maal op een van haar paarden ging rijden. Flag leek een veilige eerste keuze. Ik had immers al zo'n 3 jaar niet meer op een paard gezeten toen ik een maand geleden op Lisa's Paddy stapte, en dus ook geen dressuur meer gereden, maar met de 17-jarige dressuurruin die zogenaamd al op hoog niveau (Z2) zou lopen, kon er niet veel mis gaan. Dacht ik. Na nog geen 10 minuten op dit voor mij onbekende paard te hebben gezeten, kreeg ik van zowel Judi als haar schoondochter een stortvloed aan commentaar over me heen. Over mijn zit, over zijn stap, over zijn houding en over vele onbelangrijke dingetjes die zichzelf vanzelf wel zouden oplossen als ik even de tijd zou krijgen om het arme beestje los te rijden, en om aan hem te wennen. Het feit dat het commentaar gepaard ging met vele, voor mij toen nog onbekende, Engelse paardrijtermen hielp natuurlijk ook niet mee, maar de druppel was die middag het feit dat de vriendelijke schoondochter het gepast vond om dan meteen maar te concluderen dat ik te dom ben om het te snappen en absoluut niet kan paardrijden. Na zo'n 9 jaar hard gewerkt te hebben om hogerop te komen in de dressuur met Edgar en Rolo, viel dat niet zo heel goed.

Maar nog was er hoop! Judi was immers niets vergeleken met het boze schoondochter-monster, en ik had haar zelf nog niet zien rijden. Helaas vervloog ook deze hoop een dagje later, toen ze Flag zelf besteeg en mij maar op de 'wilde' hengst Ruamoku zette. Vanaf het moment dat we de paardjes uit de wei haalden totdat we ze weer in het groene grasveld loslieten, werd ik bestookt met 'wijze lessen' en commentaar op alles dat ik maar fout deed (lees: niet precies zoals zij deed). Natuurlijk moet je je als vreemdeling in een land aanpassen aan de manier waarop dingen hier gedaan worden, maar last time I checked maakte het toch echt helemaal niets uit of je nou eerst de voor- of achterhoeven uitkrabt en hoe je een deken van een paard afhaalt? En als je ervoor kiest om zo'n vreemdeling in huis te halen als hulpje voor in de paardenstallen, dan weet je toch van te voren dat die persoon de kleine dingetjes misschien net even wat anders doet? Maargoed, het leek me het beste om alles maar gewoon te doen hoe zij het graag wilde hebben, het zijn immers haar paarden. Dat leek een goede strategie, totdat bleek dat haar mening over wat dan precies de beste manier is om bepaalde dingen te doen nogal vaak verandert... En als je dan vervolgens op je kop krijgt omdat je de paarden vastzet op de manier waarop zij het gister heeft voorgedaan, maar ze haar zinnen ondertussen alweer op een andere beste manier heeft gezet, dan zakt de moed je toch wel een beetje in de schoenen. De vele kleine en grote opmerkingen zouden natuurlijk een stuk aannemelijker zijn geweest, ware het niet dat Judi's dressuurkunsten meer weg hebben van kunstjes dan van dressuur...

Helaas bleken deze eerste dagen de algemene trend voor de komende 2 weken goed weer te geven. Niet alleen in de paardenstallen, maar ook in het dagelijkse leven bleek Judi een echte... hoe zullen we het omschrijven.... uitdaging (vooral voor mijn geduld). Zie je ook wel eens van die aparte types in tv-shows, die overal een (lees: de enige juiste) mening over hebben? Van die sociale mensen, die geen kans voorbij laten gaan om je te vertellen hoe goed en gezond hun levensstijl wel niet is (en vooral veel beter dan die van jou)? Van die gezellige mensen, die jou een vraag stellen, niet omdat ze oprecht geinteresseerd in je zijn, maar omdat ze dit een 'subtiele' manier vinden om hun eigen 'stoere' verhaal aan je op te dringen, zonder naar jouw antwoord te luisteren? Van die vriendelijke mensen, die overal, maar dan ook overal ongevraagd commentaar op weten te leveren, vooral op de dingen waarvan ze weten dat die bij jouw persoonlijkheid of gebruiken horen? Van die mensen waarvan je je afvraagt of ze nou ook gewoon eens iets positiefs of uberhaupt iets nuttigs kunnen zeggen, vooral omdat ze er zelf helemaal van overtuigd zijn een erg positief, open en flexibel persoon te zijn? Ik had er de afgelopen 2 weken my own private 24/7 live version van. Lucky me... Nu ga je er natuurlijk vanuit dat ik stiekem wel een beetje overdrijf, maar ook hier moet ik je teleurstellen... Het was simpelweg niet nodig.

Als klein voorbeeld nemen we mijn belachelijke eetgewoontes en voorliefde voor etenswaren, die door Judi met grote regelmaat met een nadrukkelijk 'disgusting!' werden beschreven (ik zal dat woord nooit meer kunnen aanhoren zonder zachtjes te grinniken). De eerste fout begon ik al toen ze me vroeg welke chocolade ik het liefst eet en ik haar antwoordde met 'chocolade met caramelvulling (disgusting!). Toen ging ik de mist in door de dag te beginnen met een bak cornflakes met melk (unhealthy!). En toen ik vervolgens ook nog eens lunchte met boterhammen met kaas, had ze helemaal geen vertrouwen in mijn eetpatroon meer (fattening!). Mag je één keer raden welke etenswaren onze Judi volgens kocht en zelf oppeuzelde. Letterlijk.

Nou, wat een negativiteit allemaal! Maar niet getreurd, ook al was dit 'paardenbaantje' niet zo leuk als het makkelijk geweest had kunnen zijn, de afgelopen 2 weken hebben ook vele leuke momenten gekend en ik heb er zeker geen spijt van dat ik hierheen ben gekomen. Het was een hele goede ervaring en zeker eentje die niet mag ontbreken in een beetje wereldreis! Leuke herinneringen hebben gelukkig toch een sterkere overlevingskracht, en ik denk nu al (op de vooravond van mijn vertrek uit Puhoi) met een grote glimlach terug aan alle bizarre momenten uit dit hoofdstuk van mijn reis. Want ik kan nu zeggen: Ik heb het overleefd!

Op naar de goede herinneringen dan! Met stip op nummer 1 staan de buitenritten met de paarden in de geweldige en uitgestorven omgeving. Pitoreske onverharde slingerweggetjes die je elk naar een totaal ander landschap leiden, van uitgestrekte grasvlaktes tot glooiende groene heuvels en dichtbeboste regenwoudjes.
Ook ons bezoek aan Waiwera Thermal Resort staat hoog op de lijst. Dit chique maar hippe waterparkje bestaat uit zo'n 8 zwembaden die elk gevuld zijn met water uit de grond, dat verwarmd wordt door de warmte van de aarde. Elk bad heeft een andere temperatuur, variërend van heet tot heel heet, en een ander thema. Mijn favoriet was natuurlijk, hoe kan het ook anders, de Movie Pool, waar elke middag en avond een film wordt vertoond.
Tot slot moet ik bekennen dat zelfs mijn bezoekje aan Judi en Allan's kerk een plekje op deze lijst veroverd heeft! No worries, ik ben niet plotseling bekeert en voel me nog steeds niet aangetrokken tot het geloof, maar dit was zeker een mooie en interessante activiteit voor mijn lijst van nieuwe ervaringen. Ten eerste vindt de 'kerkdienst' (en ik gebruik deze term losjes) niet in een kerk zoals wij die kennen plaats, maar in de aula van een basisschool. Het podium is gevuld met een grote band van muzikanten en zangers, die in de trant van "Sister Act" hun liefde voor God uitten door moderne en toegankelijke teksten te zingen op de muziek van bekende popnummers. De pastoor is een jonge, vlotte vent die met veel enthousiasme en een grote glimlach het publiek toespreekt, dat grotendeels uit nog jongere mensen bestaat. En om het allemaal nog net wat moderner te maken, hangt er ook nog een groot projectiescherm, waarop zowel korte filmpjes worden laten zien, als een live-feed met de kerkdienst die op dat moment in een van de andere steden plaatsvindt op wordt vertoond. Maar uiteindelijk was de toewijding en de genegenheid van de kerkgangers toch wel het meest indrukwekkend.

En met al deze gedachten verlaat ik morgenochtend het schattige plaatsje Puhoi. Het is een bizarre rit geweest en ik kijk nu al uit naar mijn volgende avontuur!